Μιά γνώμη διαφορετική

 Οι πάντες τρομοκρατούν, ή τουλάχιστον προσπαθούν να το κάνουν, εν πολλοίς πετυχημένα. Το χρέος, η παγκόσμια κρίση, οι καταχρεωμένες οικονομίες και τα δημοσιονομικά χάλια του παλιού και του νέου κόσμου.

Και οι συνταγές από παντού πανομοιότυπες, θορυβώδεις και κενές περιεχομένου μηρυκάζονται από στόματα χιλιάδων μηρυκαστικών στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα. Συνταγές δυστυχίας και αφάνταστα πληκτικές όσον αφορά την απαραίτητη σύνθεση της πουτίγκας που θα μας σερβίρουν.

Δεν προσπαθώ να κάνω τον επαναστάτη ή τον αντιρρησία συνείδησης αλλά να ψελλίσω στο βαθμό και την ένταση που ημπορώ ακόμη, μιάν άποψη διαφορετική, που εδράζεται σε μιάν μακραίωνη διαφορά, κυρίως πολιτιστική και άρα βαθειά πολιτική, που οι λεγόμενοι και πολιτικοί, ονοματίζουν δε έτσι διάφορους επίδοξους σωτήρες, αγνοούν διότι απολίτιστοι δεν εδιδάχθησαν.

Εδώ σαυτήν την περιοχή ειδικά σε τούτη την νοτιοανατολική γωνιά της Μεσογείου γεννήθηκαν οι πρώτοι πολιτισμοί θέλουμε δε θέλουμε από τους λόφους της Μεσοποταμίας μέχρι τη θάλασσα και μετά την Αίγυπτο, την Κρήτη τις Μυκήνες και πάει λέγοντας.

Κι αντί να πουλάνε αρχαιολογία και προγονιλίκι οι αθεόφοβοι δεν σκέφτηκαν να βρουν, τι ήταν αυτό που γέννησαν οι πολιτισμοί της περιοχής … Τη σωστή ερμηνεία του ανθρώπινου με το φυσικό, την εναρμόνιση του ανθρώπου με τον κόσμο…Θεμελίωσαν με κάθε τρόπο την ποικιλία ως έννοια και ως αρμονία, το μέτρο, την ενότητα και τη συνοχή την αλληλεγγύη και το δώρο με την έννοια που ο Μος αναφέρει ως στοιχείο συστατικό των κοινωνιών…..Αυτό όλο το στοιχείο αντιπαρατίθεται δυναμικά στην ορμή του βορρά που εζήλεψεν από τα πρώιμα χρόνια το νότο, που ήθελε από πάντα να τον καθυποτάξει στο γοτθικό περιεχόμενο του γερμανικού ιδεαλισμού.

Δεν ήταν όλα και πάντα μόνον οικονομία και μια κοινωνία που μεγαλουργούσε σε χωριά και κώμες σε μικρούς οικισμούς και σε ερημιές δεν χρειάζονταν μητροπόλεις για να ανακυκλώσει τα σκουπίδια του νεώτερου πολιτισμού της..

Δεν πέρασαν δε αιώνες από τότε που η τοπική οικονομία στραμμένη στις πραγματικές ανάγκες της ευημερίας της κοινωνίας διαμόρφωνε τα πλαίσια που οδηγούσαν άσφαλτα προς τα εκεί.

Η Λέσβος είχε απέναντι τους μπαξέδες της και τη βιομηχανία του λαδιού και του σαπουνιού και οι Λέσβιοι εμπορεύονταν με τις απέναντι ακτές και τα πέρατα της οικουμένης έχοντας στραμμένα τα νωτα τους σε τούτο που της επιβλήθηκε να θεωρήσει ομφαλό της γης μετέπειτα και να φθαρεί να δυστυχήσει…..

Ο πολιτισμός που έχρησε το μέτρο ως βασική αρχή ανάπτυξης του, καθυποτάχθηκε στην αμετροέπεια που η οικονομία ως κυρίαρχο στοιχείο διαμορφώνει το συνολικό περιβάλλον.

Ακόμη όμως και με τα μέτρα τα δικά τους και τις λογικές αυτές υπάρχει διέξοδος επαναφοράς του μέτρου στην κοιτίδα που ανάβλυσε και αναδιαμόρφωσης μιάς κοινωνίας που θα αξιοποιήσει όλους αυτούς τους αιώνες δημιουργικότητας που θέλουν να την βάλουν να λησμονήσει.

Η ελληνική φιλοξενία που κομπορρημονούν προσπαθώντας να την πουλήσουν σε αδαείς επισκέπτες δεν θα μπορούσε ποτέ να αναδειχθεί μέσα στην ύβρη των πελώριων στρατωνισμών του ολ ινκλούσιφ, γιατί διαμορφώθηκε μέσα στη λογική του ανθρώπινου μέτρου που πρόβαλε την αλληλεγγύη και το νοιάξιμο για τον άλλο, το αγκάλιασμα του ξένου που θα φιλοξενούνταν ως δικός και όχι ως κοπάδι που φοράει βραχιολάκι.

Αυτή την πελώρια πολιτιστική διαφορά θα έπρεπε ακολουθώντας τις δικές τους προτροπές και νόρμες να αναπτύξουμε και αναδείξουμε προσπαθώντας να ανακτήσουμε τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας που μας ανήκει και μας ανέδειξε ως όντα. Όντα που θα περίμενε κανείς ότι μπορούν να αντιστέκονται στη μορφοποίηση που η μάζα απαιτεί….

Για παράδειγμα δεν μπορούμε να καταλάβουμε και να το πάρουμε απόφαση πως στον τόπο μας για τα επόμενα πολλά χρόνια δεν πρόκειται να γίνει μεγάλη επένδυση που να δημιουργεί χιλιάδες θέσεις εργασίας και να λύνει το πρόβλημα της ανεργίας που οδεύει πανηγυρικά προς το 20% του ενεργού πληθυσμού της χώρας. Δεν εννοούμε να καταλάβουμε επίσης πως στον 21^ο αιώνα οι όροι, για την περιφερειακή ανάπτυξη που προσπαθεί να σχεδιάσει τρεις δεκαετίες τώρα η ευρωπαϊκή επιτροπή, στο νότο είχαν μορφή και περιεχόμενο πολλές δεκαετίες πριν τη φαντασιωθούν οι βόρειοι και αποτελούσε την πεμπτουσία του κοινοτισμού και των μικρών συσσωματώσεων που μπορούσαν να λειτουργούν δημιουργικά και παραγωγικά χωρίς την ανάγκη των μεγάλων παρεμβάσεων και μεγέθυνσης των αριθμών που ευημερούσαν…..Αντί λοιπόν με τα χρήματα, τα δις. από το κοινωνικό ταμείο να τα δίνουν στα κεκ και τα μεκ για να πλουτίζουν λίγοι και να μαθαίνουν στο χαρτζιλίκι και την ελεημοσύνη των από πάνω, οι πολλοί, θα έπρεπε να τα διοχετεύσουν με σχέδιο σε μια πελώρια διαδικασία ανασυγκρότησης και ανασύνταξης της χώρας στα μεγέθη που της πρέπουν με τις επαρχίες της  τις κώμες και τα χωριά της, τους οικισμούς της και όλα αυτά που παράγουν πολύ περισσότερα και σε ασύγκριτη ποιότητα και δημιουργούν πλούτο που πραγματικά αντιστρέφει το σημερινό κλίμα και την καθοδική πορεία προς την καταστροφή.

Δεν είναι ρομαντισμός και ουτοπία είναι η ανάγκη για ένα νέο σχέδιο ανάπτυξης που να λαβαίνει υπόψη του πως εδώ γεννήθηκε ο πολιτισμός που του οφείλουμε ακόμη και τις στρεβλώσεις, αγκυλώσεις και ηλιθιότητες μας, αλλά δεν θα πάψει να βασίζεται στο μέτρο, την κοινότητα, το χαμόγελο και την ανθρώπινη αλληλεγγύη. 

Σε μια χώρα που της λένε ότι εξώκειλε και χρωστάει τα μαλλιοκέφαλα της για να ξοφλήσει την αμετροέπεια των κυβερνητών και των δικών, πρώτα τη ρίζα βρίσκεις αν κρατάει να ποτίσει κι άλλο αυτό το νέο κορμί που χρειάζεται κι εκεί βρίσκεις όλο τον πλούτο που ξέχασες ή ασχολήθηκες περιστασιακά και επιδερμικά μαζί του. Αλλοιώς δε μπορεί να κατανοήσει κανένας λογικός άνθρωπος, πως η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει υπουργείο για τη νησιωτική πολιτική κι εσύ ως χώρα των νησιών και των θαλασσών δεν έχεις καν πολιτική για τα νησιά σου και την αξιοποίηση της βοήθειας που σου δίνουνε, παρά μόνον πως θα πλουτίσουν οι ακτοπλόοι και οι εφοπλιστές και τα νησιά σου μαραζώνουν περιμένοντας την κρουαζιέρα από το βορρά ναφήσει λίγη ελεημοσύνη για το φολκλορ του πλούσιου επισκέπτη,  που θα προσφέρει ο βρακοφόρος παλιάτσος και η άθλια απομίμηση του καλού σου φαγητού με τα περίεργα ονόματα.